soap

En ik zit weer met een dilemma. Want ik wil graag zo biologisch en natuurlijk en niet op dieren getest en  fosfaatvrij en gezond en parabeenvrij en zonder plastic dingetjes er in, en dan vooral voor de kindjes. Maar de centen zijn bijna op voor deze maand. En het W.eleda douchespul ook. IsaLovisa gaat in badje met een klein beetje W.eleda badspul, maar ook wel eens onder de douche. Kleine Puck gaat gewoon onder de douche, en zijn haartjes was ik ook met W.eleda spul. Nu ruiken zijn haartjes regelmatig naar natte hond als hij net uit de douche komt, en niemand kan me vertellen hoe dat komt, ook de kapper niet, en ook de dokter niet. Als ik grote-mensen-shampoo gebruik dan heeft hij er geen last van. Maar goed. De W.eleda is nu dus op, en dat kost zo maar zeven of acht euro per tube. En ik zag dat de K.neipp-draken-kindermeuk in de aanbieding is, heb ik twee flessen voor vijf euro. En als ik daar op ga Googlen krijg ik allemaal juichende reacties, maar die gaan bijna allemaal over dat het zo leuk verpakt is en dat het zo lekker ruikt, maar niet of je er een zacht velletje van krijgt. De info van meneer K.neipp himself gaat vooral over dat het zo natuurlijk is en zonder parabenen, maar er zit wel sls in. Ik weet wel niet zo goed wat dat is, maar ik geloof niet dat dat heul gezond is... Wat te doen? En zou je van zo'n blok olijfolie-zeep ook niet een soort wasgel kunnen maken? Ik vind zo'n blok helemaal niet handig, het is net te groot, het wordt een beetje zacht en viezig en als je het op de wastafel legt dan blijft het zo zompig aan de onderkant. Hmpf. Misschien moet ik nu de centen maar even voor laten gaan dan: drakenshampoo it is. En dan ga ik me later wel verdiepen in het raspen van olijfolie zeep. Tenzij er mensen zijn met goede tips?

deze?

of toch deze?

Sparen

We zitten een beetje in een dipje hier, financieel gezien. Het één dag minder werken betekent natuurlijk ook minder inkomen, en hoewel we het heus nog redden, is het spaargeld echt wel gereduceerd tot het allerminiemste minimum en moeten we nog elf dagen doen met het laatste restje op de rekening. En dat zou zo maar heel erg lastig kunnen worden... J. zag dat de bio-luiers in de aanbieding waren en heeft lekker ingeslagen. Hebben we misschien honger, we zitten wel droog!

Hopelijk gaat het komende maand iets beter. We willen 2014 beginnen zonder creditcard, of in elk geval willen we van de card die we nu hebben, af. En ik zou graag de door mijn vader betaalde badkamer terug willen betalen volgend jaar (nog € 4000,- te gaan) en een paar extra stortingen op de hypotheek zou ook fijn zijn. En dan is er nog mijn studieschuld. En eigenlijk zou ik ook wel, al is het maar kort, op vakantie willen. Voor mijn part in een tent op de Veluwe, als we maar even weg kunnen volgend jaar. Kortom, spaardoelen genoeg! Maar voorlopig komen we maar net rond elke maand, en moet de spaarrekening toch wel iets voller voor we kunnen gaan afbetalen. Zucht. Ik haal er iedere keer zeker de helft weer af van wat we die maand gespaard hebben.

Gelukkig zijn heel veel fijne dingen gratis. Vorige week waren we op het strand, kleine Puck vond de zee echt De Bom. Lovisa heeft een aantal flinke happen zand genomen, maar ach, dat schuurt de maag.

foto door haar

ja, dat was wel heel fijn

Met twee ukken naar de bibliotheek. Het was gezellig en leuk. Kleine Puck heeft minstens tien boeken gelezen, en zijn zusje er twee opgegeten. We gaan gauw weer!

ga maar koffie drinken hoor, wij lezen nog even

zou dat nou kosten, al die lampen? wel leuk vind ik

Goed gesprek over boeken

ik: "Puck, waar gaan we ook al weer naar toe vandaag?"
Puck: "Hè?"
ik: "Wat zeg je mama?
Puck: "Hè? Zeg je? "
ik: "Waar gaan we ook al weer naar toe vandaag?
Puck: "Naar de kindjes!"
ik: "nee..."
Puck: "O. Ehm...naar de dierentuin! "
ik: "nee...we hebben het er gisteren over gehad toch?"
Puck: "naar opa!"
ik: "nee...we gingen eerst rijden met de....?"
Puck: "auto!"
ik: "nee...met de..? "
Puck: "fiets!"
ik: "nee, wel eerst met de auto maar dan gaan we met de...?
Puck: "Hè?"
ik: "aargh!"
"We gingen vandaag toch met de trein?!"
Puck: "hè? o! met de trein!"
ik: "en waar gingen we dan ook al weer naar toe? "
Puck: "naar de kindjes!"
ik: "zucht"
Puck: "dierentuin? kinderboerderij? tante Karin? oma?"
ik: "nee....met heel veel boeken toch?"
Puck - stralend- : "O ja! naar mijn boekenkast!"
ik: "ja hoor lieffie....naar jouw boekenkast."

We gaan straks voor het eerst in tijden naar de grote bibliotheek in Rotterdam. Heb er zin in!

geen vakantie

Nu heel Nederland vakantie heeft (of al bijna weer begint met werk of school), beginnen we hier erg te voelen dat we daar ook aan toe zijn. Door een miscommunicatie op het werk van J. en de vakantie die hij nam in januari toen onze IsaLovisa was geboren, heeft hij voor de hele rest van het jaar nog maar vier vakantiedagen over. En ik werk nog maar drie dagen, dus ik heb hoef regelmatig een aantal dagen achter elkaar vrij niet te werken, maar dat is toch anders dan samen echt vakantie hebben. We hebben vorig jaar in Engeland (na een doorwaakte nacht in de VW-bus) een tent gekocht, dus in theorie kunnen we meteen vertrekken richting Veluwe, Limburg, of een willekeurig waddeneiland om eens ernstig te gaan kamperen, maar dat in de praktijk dus niet. En hoewel ik het heerlijk vind om met de kinderen thuis te zijn en wat aan te rommelen, is het de laatste tijd vooral veel rommel en weinig doen. Door het hele huis liggen stapels wasgoed, het zij schoon en klaar voor de kast of vuil en klaar voor de wasmachine. De tuin barst uit zijn voegen van het onkruid, de buitenboel moet nodig een beurt met de hogedrukreiniger sopje hebben, en hoewel ik elke dag zo'n vijf keer de bezem door de kamer haal, lijken er uit alle hoeken en gaten stofvlokken te komen. Kleine Puck wil óf met zijn nieuwe brandweerkazerne (hij was vorige week jarig) spelen, óf tekenen óf televisie kijken, maar zelden datgene wat hij op dat moment aan het doen is. Zijn kleine zusje is een schatje, kreeg in twee dagen vier nieuwe tanden en gaf geen kik, maar ze wil niet slapen 's avonds en kan tegenwoordig kruipen, iets dat met die rondslingerende brandweer-onderdelen, kleurkrijtjes en stofvlokken voor de nodige paniek bij mij zorgt.

tanden? ikke? nee hoor

Ondertussen hebben we heus al wat gedaan hoor; vier van de zes logge eetkamerstoelen zijn al weg, er gaan er morgen nog twee richting vuilstort. Ze zijn vervangen door wat lichtere exemplaren (Zweeds design), waarvan ik er twee gloednieuw via MP kon kopen, inclusief verzendkosten voor de helft van de prijs. Fijn!

Er gingen al zo'n vijf dozen boeken weg, naar kringloop en  tweedehandswinkel (krijg je er nog wat geld voor). Maar ik moet ook nog alle kinderkleertjes uitzoeken, de bankhoezen wassen, boodschappen doen, de administratie uitzoeken, de koelkast schoonmaken en de hele bovenverdieping opruimen en stofzuigen. En de bedden verschonen. En eigenlijk wil ik onze slaapkamer opnieuw schilderen en een hoofdbord voor het bed maken. En ik moet om vier uur vanmiddag de nachtdienst in, en morgen komen er nog wat vrienden om de verjaardag van N. te vieren. En moet ik dus ook nog een taart bakken, en eigenlijk wou ik ook de voorraadkast opruimen. Of uitruimen. Enzo. Maar dat doe ik dus allemaal niet, want ik zit achter de laptop, met mijn tweede beker koffie van vandaag. En ik lees hier en daar een blogje (leuk), ik kroel wat met de kindjes (ook leuk) en verder doe ik dus niks. Toch een soort vakantie... maar ik ga maar eens aan de slag!

het was chocoladetaart, dat wilde hij graag als verjaardagsontbijt

van drukke mensen, de dingen die voorbij gaan

Zo, daar was ik weer. Ik hoop niet dat u al die tijd uw adem heeft ingehouden, want het duurde wel lang hè? Kennelijk had ik een blogvakantie. Maar dan ook alleen van bloggen hoor, want in het echte leven (u snapt me wel) is het nog geen moment saai geweest. Wat zeg ik, ik geloof dat ik nu, as we speak, voor het eerst sinds de laatste blogpost langer dan vijf minuten op den bips zit. En dat ik dan meteen een blogje ga schrijven is eigenlijk wel raar, maar goed. Vorige week kreeg ik zelfs een bezorgd mailtje van haar (lief!), en toen bedacht ik dat de vakantie nu wel lang genoeg geduurd had.

Wat hebben we dan eigenlijk gedaan de afgelopen maanden? Best veel. Na wat gezeur met mijn manager werk ik dan nu eindelijk echt 24 uur in plaats van 32, en dat is een hele opluchting. Ik moet er nog wel aan wennen, en ik zie nu ook pas dat het huis hier en daar een grauwsluier heeft gekregen. Maar eens flink aan het poetsen dan! Verder ging de achtertuin op de schop (is nog werk in uitvoering), hebben we een kast gedoehetzelfd in de bijkeuken, is schoon-oma overleden, moest het huis leeg worden geruimd, was er in de vriendenkring genoeg te doen, had ik een week of wat diarree (fijn), gingen we een dagje naar Pampus en ging J. aan de Ritalin. Dat laatste niet zo maar, het was een hele stap, maar voorlopig lijkt het heel goed te werken. De kinders tieren welig, net als het onkruid, en al met al hebben we het goed met zijn vieren. De borstvoeding is wel over, na vijf maanden vond mijn Isa-Lovisa het welletjes en hield het er ook meteen mee op. Na drie dagen tobben met kolven op het werk, warm douchen, massages en borstvoedingsthee (en anijs. Heel veel anijs. Ik kan geen muisjes meer zien) kwam er geen druppel melk meer tevoorschijn. Ik heb me er maar bij neergelegd, en meisje doet het nu prima op biologische opvolgmelk en fruit. Ze rolt en brabbelt en stopt alles in haar mond, kan nog niet zelf zitten maar al wel staan en kijkt bijzonder serieus de wereld in. Ze heeft overigens de mooiste lach die je ooit hebt gezien, maar ze is er zuinig mee!
Kleine Puck is inmiddels bijna jarig en al zo gróót...! Hij klimt elke avond in de vensterbank van zijn kamertje en staat dan de hele buurt in de gaten te houden. Hij kukelde net uit zijn bed (wilde graag een pleister ook al had hij geen bloed) en ligt nu hopelijk te slapen. Volgend jaar moet hij naar school (slik).

meisje in de tuin

Verder gaan we maar weer eens orde op zaken stellen met de financiën, want daar gaat het niet zo erg lekker mee. De wasmachine was kapot en moest vervangen worden, en door een miscommunicatie tussen mij en de SVB moest ik € 728,- terugstorten. Ik kon aantonen dat het een foutje was van mijn kant, maar hé, wat kan hen dat schelen! Ze denken nu waarschijnlijk dat ik een PGB-fraudeur ben, in de vier jaar dat ik mijn broer begeleid, is het al tien keer misgegaan met het berekenen van het salaris. Echt leuk -not. Maar voorlopig staan er al weer twee dozen klaar voor Kringloop en dvd-inneem-winkel, en staan er weer wat spullen op MP. Wie weet levert dat ook nog wat op. En morgen ga ik verder met opruimen. Ga ik nu een drankje inschenken, want als je dan een keer kunt zitten...!

Zo maar wat

Na een druk maar gezellig weekeinde met een brunch én een gourmetavondje, gingen we maar eens niet naar de meubelboulevard. Sowieso niet omdat we daar niet zo van houden, maar ook omdat we nog steeds niets kopen wat niet strikt noodzakelijk is. Dat gaat overigens heel goed, de verleidingen zijn prima te weerstaan. Alleen in de supermarkt trap ik nog wel eens in een leuke aanbieding, dus voordat ik naar de kassa ga loop ik nog even een rondje om eventuele onnodige boodschappen terug te leggen. Met name afgeprijsd biologisch vlees neem ik vaak mee, omdat ik altijd een beetje zielig vind om te laten liggen. Zitten we op zaterdag zomaar opeens biefstuk te eten omdat ik niet wil dat het wordt weggegooid...doen we dus niet meer!
Verder ging ik helemaal de deur niet uit, vandaag ook niet. Ik heb zelfs Kleine Puck thuisgehouden van het kdv. Hij zou eigenlijk vanochtend gaan, maar ik durfde de auto niet in. Tenminste, eh, ik durfde niet langer dan vijf minuten uit de buurt van de wc te zijn. Ik zal u de details besparen, maar kennelijk heerst het. Daar troost ik me dan maar mee....

Evengoed hadden we een fijne dag, de kindjes en ik. Hier het uitzicht vanaf de eettafel, waaraan ik zat met thee en de krant. De zon scheen en Puck was druk in de weer met auto's en zo.

Ik heb een hoop kinderkleertjes uitgezocht, wat was weggewerkt, de keuken gepoetst. Boven is alles weer aan kant, ik heb wat administratie gedaan (mijn auto is nu ook echt van mij. MIJN auto! niet meer nog een klein beetje van de financierder, neenee, van mij! hoera!) en verder dus op de bank gezeten, of aan tafel. Of op de wc.

Kleine Lovisa kon er wel om lachen! Ze is zo lief, ons meisje. Zo'n makkelijk kindje ook weer, net als haar grote broer.

 

En morgen is J. lekker de hele dag thuis, schijnt de zon waarschijnlijk weer en kunnen we hopelijk naar buiten. De buitenboel kan wel een flinke schrobbeurt gebruiken, dus misschien ga ik me daar maar aan wagen. En ook wordt eindelijk de belastingaangifte gedaan...spannend!

Ga je mee?

Kleine Puck had al eerder het boek De Gele Ballon van Charlotte Dematons. Hij kiest het graag als voorleesboek als hij moet gaan slapen, en dan kan hij opeens de ballonnen (die hij normaal heel snel ziet) niet meer vinden. Dan duurt het soms zo maar een half uur, slimmerd!
In de kringloopwinkel vond ik een als nieuw exemplaar van Ga je mee? voor tachtig cent. Tachtig cent! We zijn er samen blij mee.

Wat is dit? en dat? Wat is dit nou? En die? En dat?

soms is het moeilijk te geloven dat hij pas twee is, het gaat zo snel opeens!

leve De Zorg

Het lijkt wel alsof het steeds normaler wordt om kritiek te leveren op de zorg. U weet wel, De Zorg, waar we met zijn allen Zorgpremie voor betalen. Ik heb al een tijd lang nogal wat te maken met De Zorg in verschillende vormen, en ik kan niet zo erg goed tegen die kritiek. Misschien heb ik geluk gehad, misschien ben ik naïef, mogelijk heb ik een blinde vlek. Maar ik ga toch eens even wat positieve verhalen opschrijven over De Zorg. Ha!

Ten eerste werk ik al elf jaar in de zorg voor mensen met een handicap. Mijn jongens zijn niet de makkelijkste, en dan zitten we ook nog eens in een slechte buurt. Mijn collega's en ik draaien een 24-uurs voorziening, wat betekent dat we dus ook 's avonds, 's nachts en in het weekend werken. En we verdienen bepaald geen reuze salaris, maar zonder uitzondering zijn we betrokken bij onze cliënten. Gaan we mee naar rechtbank, psychiatrisch ziekenhuis en SoZaWe. Begeleiden we stellen die een kindje krijgen, ook al vinden we dat eigenlijk helemaal niet goed.
Via die stellen kom ik nogal eens in contact met Jeugdzorg. Als er ergens op gescholden wordt is het Jeugdzorg wel!
Ik heb er in de loop van de tijd alleen maar mensen leren kennen die vreselijk moeilijke keuzes moeten maken, die zich zéér bewust zijn van de verantwoordelijkheid die ze hebben, die soms niet kunnen slapen van de dingen die ze zien, en die soms in hun eentje voor dertig gezinnen voogd moeten zijn. En die zich bij elke verjaardag moeten verontschuldigen voor het werk dat ze doen.
Ik kan alleen maar blij zijn dat er mensen meekijken, en die kunnen ingrijpen als het nodig is. Zoals bij het jongetje dat zo werd verwaarloosd door zijn moeder, mijn cliënte. Ze wílde wel, maar kon het niet. Hij is nu gelukkig in een pleeggezin, en zij bezoekt hem regelmatig. En dat is niet ideaal. Maar beter dan dit wordt het niet.

Zo ook het consultatiebureau. Ook wel bekend als consternatie-bureau. Ik ben blije moeder van twee kinderen, die zich als baby allebei voorbeeldig gedroegen. Nou ja, de tweede is net vijf weken, dus wie weet wat er nog komt, maar Kleine Puck was erg makkelijk en vooralsnog zijn zusje ook.
Ik ga trouw naar de afspraken op het CB, en vind dat ook prettig. Nooit een méér ontspannen mens ontmoet dan Marjolein van het CB. Op alle vragen die ik als nieuwbakken moeder had kreeg ik antwoord, ze maakte zich nooit druk, stelde me gerust en vond niets gek. Nu Klein Meisje er is gaat het weer precies zo. Poept ze niet elke dag? Geen probleem. Is ze langer dan gemiddeld? Hartstikke goed! Krijgt ze opeens rooie vlekjes? Niks aan de hand, maak je geen zorgen. En ze heeft altijd gelijk, blijkt achteraf. Ik hoor het van de andere moeders hier in de buurt ook. Kennelijk is dus niet elk consultatiebureau het zelfde. Maar als hulpverlener ben ik blij dat zij meekijken met ouders. En als ouder ook.

In de afgelopen vijf jaar ben ik onder andere behandeld in een revalidatiecentrum. Zonder uitzondering was iedereen even aardig en meelevend. Mijn moeder is bijna vier jaar ziek geweest en lag vaak en langdurig in het ziekenhuis. Al het personeel was lief, geen moeite was ze te veel. Ik heb vier miskramen gehad en ben door verschillende verloskundigen geholpen. Ik mocht dag en nacht bellen, en als ik dat niet deed belden ze mij om te vragen hoe het ging. Bij de zwangerschappen van Kleine Puck en Klein Meisje was ik onder behandeling van een gynaecoloog. Als Klein Meisje een jongen was geweest, had ik de man vernoemd. Zó'n lieve man, altijd attent, rustig, meelevend. Ik kreeg bij elke controle een echo, hij stond altijd klaar met zakdoeken (ik ben niet zo goed in echo's, moet altijd huilen als het goed blijkt te zijn) en nam elke vraag serieus.
Mijn tandarts is een lieverd, mijn huisarts ook. Toen ik tijdens de zwangerschap van Klein Meisje een glucose-dagcurve moest hebben en dus vier keer moest bloedprikken op één dag, gaf hij me zonder mankeren en op eigen initiatief een apparaatje en stripjes mee, en kon ik gewoon thuis, zelf prikken. Scheelde me vier keer heen en weer naar het ziekenhuis.

En nu zou ik het zo fijn vinden als iedereen begreep (of eigenlijk vooral degene die me zo'n grote mond gaf vorige week) dat in De Zorg werken best zwaar is. En een hele verantwoordelijkheid. En dat ik het zo gek vind dat iedereen wél goede zorg wil (of vind dat hij of zij er recht op heeft), maar het niet te veel mag kosten. En wel graag op de voorwaarden van de patiënt. En dat het steeds moeilijker wordt om goed opgeleid personeel te vinden, maar er wel geklaagd wordt over te weinig handen aan het bed of te weinig mensen op de vloer. En ik vind ook dat mijn directeur niet zo heel veel hoeft te verdienen, maar ja, als hij in het bedrijfsleven twee of drie keer zo veel kan krijgen...


Dan maar een ieniemini filmpje van ons Kleine Meisje. Volgende keer weer een logje over leuke dingen. Nou dag!

Fotootjes

Zijn jullie ook zo blij met de zon? Het kan me niet schelen hoe koud het is, als de zon schijnt vind ik alles best. De afgelopen dagen had ik dus niets te klagen.
Fysiek gaat het nog niet zo heel goed met mij, maar met Klein Meisje gelukkig wel. J. is zo maar nóg een week thuis, en we hebben het goed met zijn vieren. Fijn!

We maken niks mee eigenlijk, we rommelen wat rond en doen omstebeurt dutjes in respectievelijk bed, box en op de bank. Vanmorgen kon ik zo maar naar de kapper, met J. en Klein Meisje samen. In een half uurtje stonden we weer buiten, en mijn haar zit weer naar mijn zin! Onderweg rijden we altijd langs dit ding, en soort doorgezaagde betonnen buis waar fietsers doorheen moeten. Sinds een tijdje staan Jip en Janneke er op. Leuk.

Het was hier vanmorgen echt prachtig, mist en een opkomende zon.  Het was alleen ook zo koud dat ik me er niet toe kon zetten uit te stappen voor het maken van een foto. Vandaar vanuit een rijdende auto.

Kleine Puck op de wipkip bij opa.

 

Klein meisje is zó lief!

Ga ik nou weer onder mijn dekentje op de bank.

Van alles en nog wat

Wat ben ik blij dat de zon (een beetje) scheen vandaag! Het maakt me helemaal niet uit als het heel koud is (al houd ik meer van een beetje warmte, lekker in de tuin met je blote voeten enzo), maar als de lucht zo grijs is...brrr. Ik word er ook echt down van, of beter gezegd; stik sacherijnig. De afgelopen dagen was mijn humeur dus ook wat wisselvallig.

Met ons meisje gaat het goed. Ze heeft de liefste handjes en voetjes die je ooit hebt gezien, een kuiltje in haar rechterwang en één in haar kin (net als haar vader en haar opa) en onderzoekende kraaloogjes. Ze slaapt veel en drinkt goed, en we zijn alledrie verliefd op haar! Kleine Puck is soms nog wat hardhandig in zijn uitingen, maar ze ondergaat alles gelaten. Ze is dol op kroelen en ligt de halve dag met mij op de bank. Helaas moest ik gisteravond onverwacht terug naar het ziekenhuis omdat er wat weefsel was achtergebleven na de keizersnede. Dat moest er uit, en dat deden ze toen maar. Au. Mijn vader ging met me mee, J. bleef met de kindjes thuis. Ik was érg blij toen ik weer thuis was, en met ons kleine poppie nog even op de bank kon hangen!

Verder rommelen we wat aan in en om het huis. De gordijnen, die al een half jaar ophingen maar tien centimeter te lang waren en ook nog eens met knijpers aan elkaar zaten, heeft mijn schoonmoeder in een kwartiertje aan elkaar gestikt en omgezoomd. J. hangt morgen wat nieuwe ingelijste dingetjes op (waaronder het geboortekaartje van klein meisje),

kaartje van Ellabellaboem, via LiefLeukenEigen

en ik geniet van de diverse bossen bloemen hier in huis en alle lieve kaarten die we hebben gekregen. Van haar kregen we nog een flinke doos met kleertjes, die is inmiddels uitgezocht en wat er overbleef gaat door naar een volgend kindje. De doos staat overigens nog gewoon hier in de kamer. Het aanrecht staat ook steeds vol (met onder andere kolf-attributen, bordjes met beschuitkruimels en overgebleven muisjes, en gebruikte koffiekopjes), de wasmachine draait overuren en de droger heeft wederom laten zien over een zelf-reparerend-vermogen te beschikken! Hij is al meerdere keren stuk gegaan, iets met vocht en stoppen die doorslaan. In de daarop volgende dagen proberen we hem dan af en toe, waarbij steeds weer de stop doorslaat, maar op een gegeven moment doet hij het dan toch weer. Gelukkig maar. De tuin is ook een rommeltje, maar wel gezellig, want een aantal weken geleden stonden zomaar ineens de narcissen in bloei. Die zijn nu bevroren en dat ziet er vrij koud uit, en zodra ze ontdooit zijn, zijn ze weg, maar voor nu genieten we er maar even van. De eettafel ligt vol met post en kleertjes en kraamcadeautjes en een laptop en snoertjes, maar dat kan me niks schelen, dat vinden we wel weer over een paar weken.

Morgen gaan we even op en neer naar België, om de bestelling van de bio-supermarkt op te halen. Mijn favoriete bio-luiers hebben ze niet in maatje 1, dus ik heb een ander merk besteld. Beaming Baby heet het, ik had er nooit van gehoord maar de recensies zijn goed. Ben benieuwd!

Verder nog wat schoonmaakmiddel en dingen voor de voorraadkast, zoals bouillontabletten en bakmixen. Altijd fijn om in huis te hebben.

Ik hoop dat Kleine Puck het leuk vindt om mee te gaan, hij is de afgelopen dagen behoorlijk ziek geweest. Het meeste snot lijkt inmiddels verdwenen, maar hij klinkt nog heel hees en ziet erg wit. Ook kwijlt hij als een dolle en huilt hij om alles. Vandaag is hij niet naar het KDV geweest, en hebben we hem om zes uur al in bed gestopt. J. is gesloopt: ons manneke vraagt een hoop aandacht momenteel, en als ik dan alleen maar op de bank hang...gelukkig heeft hij nog vrij tot en met 4 februari. Kan hij nog even bijkomen misschien.

Hier nog een plaatje van zomers winterweer. Omdat ik nog weinig buiten kom heb ik helemaal geen foto's van de afgelopen dagen, dus maar weer een van de W.interefteling. Ik hou er van. Twee jaar geleden hadden we er een fantastische dag, met prachtig weer en twee kleine mannetjes (Kleine Puck was vijf maanden, vriend Lars drie maanden). 

Misschien moeten we er volgend jaar maar weer heen.

Fijn weekeinde!

Verplicht genieten

Graag zou ik nu een stukje tikken over hoe heerlijk de afgelopen weken waren; met ons vieren thuis, gezond en gelukkig! Nu zíjn we dat ook, en die weken wáren ook heus heel fijn, maar o mensen, wat een stelletje auti's zijn wij zeg. We doen het niet zo goed op veranderingen. Kleine Puck is al weken hopeloos dwars. Echt leve de peuterpubertijd. Er gaat geen dag voorbij zonder driftbui, huilbui, stampvoeten, gooien, hevig kroelen en afwisselend de volgende mantra's "McQueen kijken?"

 

 (McQueen is de hoofdpersoon uit de film Cars en zijn grote held) en "Nee! Mag niet!".  Hij wil niet naar buiten als hij moet en wel als hij niet mag. Staat elke ochtend om half vijf naast ons bed en weigert pertinent zijn eigen bedje op te zoeken (en kruipt dan dus tussen ons in). Verder wil hij graag en veel met zijn moeder en zijn zusje kroelen, maar heeft nog niet zo´n besef van buikwonden en zachte fontanelletjes.

J. houdt zich dapper staande. Hij is -halleluja- de hele maand januari vrij, en ruimt op, wast af, maakt beschuit met muisjes voor de visite en lekkere hapjes voor mij en entertaint zijn zoon. Verder werpt hij geregeld een verliefde blik op zijn dochter en doet hij de was alsof hij niet anders gewend is. Hij is wel ook héél moe, want hij gaat om zes uur met kleine Puck uit bed zodat ik verder kan slapen. En hij gaat rond twaalven naar bed, omdat hij ook wat vrije tijd nodig heeft. En dan de nachtvoeding van klein meisje en die driftbuien van het kleine ventje er nog bij... ik ben blij met hem!

Ons kleine meisje is een droomkind. Ze ziet er heel lief uit, slaapt klokje rond en drinkt goed. Als ze wakker is kijkt ze je onderzoekend aan met haar donkerblauwe oogjes, ze heeft heel vaak de hik en verder is ze heel tevreden met de hele dag bij haar moeder te liggen.

En ik? Ik heb last van hersenverweking. Ik slaap veel, en ben onbeschrijfelijk gelukkig. Ook ben ik moe, en ben ik behoorlijk ziek geweest van borstontsteking en buikloop (klinkt toch altijd beschaafder dan diarree hè?). En mijn ijzergehalte is nogal laag, dus ik zie eruit als een zombie. Komt nog bij dat mijn haar de laatste keer niet naar mijn zin is geknipt (denk David Bowie in zijn Ziggy Stardust periode) en ik nu twee kilo minder weeg dan vóór de zwangerschap, en je snapt dat ik me erg charmant voel. Hebben we het nog niet over zoogcompressen en spuitluiers.

Ik hoop dat we snel een nieuw ritme vinden. Zodat kleine Puck weer wat lekkerder in zijn vel komt, en wij nog meer kunnen genieten. Ik snap nu trouwens wel waarom op elke felicitatiekaart die we krijgen onder andere staat "Geniet er van!" J. krijgt er de zenuwen van, juist omdat het allemaal zo druk en rommelig en anders en onrustig is momenteel...moet je verdorie nog gaan genieten ook! Maar dat doen we toch wel. Ergens tussendoor.

Kerstbonus

En toen was het ineens bijna kerst! We houden er niet zo van, ik geloof eigenlijk dat wij hier het beste gedijen op rust en regelmaat, maar dit jaar is het toch wel anders. De kerstdagen zijn nu een pauze voor de geboorte van ons meisje, dus we hoeven niet zo veel. We gaan even bij de schoonouders op bezoek, wisselen daar pakjes uit en blijven misschien eten. Verder kijken we nog wel, ik denk dat we lekker thuis blijven en gewoon genieten van de vrije dagen.

Inmiddels heb ik wel de financiën wat meer op orde. J. krijgt van zijn werkgever geen winstuitkering, kerstbonus of dertiende maand, maar ik wel en dat was erg welkom. Ook kreeg ik het mantelzorgcompliment en wat extra salaris namens mijn broer, bij wie ik één dag in de week werk. We hadden dus wat meer te besteden, en toen de kerstcadeautjes er af waren, ben ik dat maar eens gaan verdelen. Ha! Alvast een beetje naar mijn vader (die heeft de verbouwing van de badkamer grotendeels voorgeschoten), nog een beetje naar mijn auto (bijna, bíjna afbetaald!) en nog wat naar de creditcard. Wat...de creditcard? Maar die stond toch op nul? Eh....ja. Kennelijk is het toch moeilijk om, bij grote krapte, niet even wat geld uit de muur te halen voor een tank benzine, of wat boodschappen. Helaas kost elke opnametransactie ook nog eens extra. Ik wilde eigenlijk van die card af, en eventueel een creditcard van de ASN-bank aanschaffen voor noodgevallen, maar dat kan nu dus nog niet, omdat het kreng niet is afbetaald.  Goed...dat wordt dus een doel voor volgend jaar.

Verder kreeg ik van mijn werkgever bij wijze van kerstpakket een H.ema-cadeaukaart. Is erg welkom, ik ga er toch nog wat babyspul voor kopen (lees: flessenafwasborstel, anti-slipmatje voor in het badje, misschien nog wat kleertjes, sokjes, doekjes....). Ook kreeg ik mijn lidmaatschapskaart voor de vakbond voor 2013 binnen, met wat fijne aanbiedingen erbij. We zijn al jaren klant bij energieleverancier Greenchoice, maar nu krijg je, als je je registreert via de FNV, een extra korting op je rekening. Ik weet nog niet hoeveel het scheelt, maar alles is meegenomen. Verder is er een actie van de ASN-bank, waar we sowieso een spaarrekening openen voor Klein Meisje. Voor Kleine Puck hebben we dat ook gedaan, en dankzij onze vaste inleg van € 50,- per maand heeft het kind al een aardig spaarpotje... Dat doen we dus voor zijn zusje ook. Als je nu een rekening opent bij ASN via de FNV, krijg je € 20,- welkomstpremie! En er gaat € 5,- naar een project van de ASN. En dan is er ook nog iets met Odin (van de biologische groentenpakketten), maar daar moet ik nog even naar kijken. Toch prettig.

En dan heb ik ook nog mijn abonnement op de bibliotheek opgezegd. Klinkt niet erg zuinig hè? Ik lees veel en graag, en dan is de bibliotheek natuurlijk juist erg economisch verantwoord, maar we waren lid van de bibliotheek hier in de buurt, én die van Rotterdam. Die hebben namelijk alles, en ik vind het heerlijk om daar af en toe te struinen. Maar sinds kleine Puck er is komt dat een stuk minder voor, en nu bleek dat ik in 2012 één keer een boek had geleend. Had het nog te laat terug gebracht ook, kreeg een boete. Voor de contributie van een heel jaar plus de boete had ik dat boek wel twee keer kunnen kopen.... Nu is mijn broer óók lid, en die gaat óók niet zo vaak, dus nu gaan we zijn abonnement delen. Ik betaal hem de helft van de contributie, en als ik naar de grote bibliotheek wil dan leen ik zijn pasje wel. Pfff... alle beetjes helpen.

Als het lukt volgt maandag nog een badkamer-home-sweet-home, maar het is verrekte moeilijk om, zonder goede camera, in een hokje van twee bij twee met alleen kunstlicht, foto's te maken waarop je ook nog echt wat ziet. Ik ga mijn best doen! Lukt het niet, dan tot na de kerst.

 Hele fijne dagen gewenst, en volgende week... krijgen we een dochter!

plaatje van het interweb

Bekentenis

Mijn naam is H. (eh...nu ja), ik ben zesendertig en ik heb een hulp. Een poets. Een interieur-verzorgster.

Zo, hèhè, dat is er uit!

Mogelijk verwachtte u een spectaculairder bekentenis, bijvoorbeeld dat ik graag stiekem overdag naar herhalingen van Storage Wars kijk, of dat ik dol ben op Saroma pudding. Of dat ik u zou vertellen waarom er hier de laatste tijd zo weinig nieuws verschijnt (moe. Moe!). Maar dit is iets dat al tijden zwaar op mijn schouders drukt. Doe je hevig je best om te bezuinigen, koop je de kleren voor je kind tweedehands, ga je voor de aanbiedingen gerust drie verschillende supermarkten af en maak je ruzie met je man als hij het waagt om zijn shag van het huishoudgeld te kopen in plaats van zijn zakgeld, ga je wel een ander betalen om hier de boel schoon te maken! Niet dat het zo erg vies is hoor. Maar er zijn nu eenmaal dingen waar we niet aan toe komen. Na het koken haal ik heus een doekje over het gasstel, en de wc's worden regelmatig gepoetst. Stofzuigen doen we bijna dagelijks, en opruimen, nou ja...dat doe ik eigenlijk de hele dag. Maar de keukenkastjes, de voet van de draaistoel, de plinten, de kandelaars.... Die niet. En dweilen doe ik ook bijna nooit, en de kast in de bijkeuken kan bijna niet open zonder dat er van alles uit valt. De kinderstoel krijgt elke dag een snelle veegbeurt, de bovenkantjes van fotolijstjes en schilderijtjes worden zelden gestoft.

Toen ik zwanger was van N. (en al een aantal jaar ervoor) had ik veel last van reumatische klachten. Toen ik ook met drie maanden mijn enkel nog brak ging het bergafwaarts met het huishouden. Mijn moeder vond sowieso dat vrouwen met een baan buitenshuis (werkende vrouwen noemde ze die, alsof huisvrouwen de hele dag niets doen) een huishoudelijke hulp moesten hebben. Ik vond het onzin, en veel te duur. Toen het zo ver kwam dat ze aanbood om de hulp voor ons te betalen ging het me echt te ver en hield ze er over op. Maar toen werd N. geboren met een keizersnee, en ging J. op een gegeven moment weer aan het werk. Toch was het huis nog steeds aan kant, en dat kwam door Wieteke. Wieteke is de kraamhulp. Een schat, nog geen dertig, met een blonde paardenstaart, een beugel en een klein dochtertje. Soms zaten we tegelijk te kolven, ik in de slaapkamer, zij in de babykamer. Wieteke bestierde de boel met zachte maar ferme hand, en toen de kraamhulpperiode over was, moesten J. en ik echt even wennen. En toen heb ik, via Facebook, haar een enorm brutale vraag gesteld...zou zij misschien....?

Een van mijn grootste bezwaren tegen een hulp, behalve dat het geld kost en dat ik vind dat wij zelf gewoon onze troep moeten opruimen, is schaamte. Ik ben zo iemand die gaat opruimen voordat de hulp komt. En ik vind niet dat zij onze vuile was hoeft te doen, en ik zou me schamen als de gootsteen erg vies is, of de douchecabine. Ik vind stiekem het hebben een hulp een beetje decadent, een beetje elitair. Maar ja, als je een keizersnee hebt gehad, betekent dat dat je kraamhulp drie keer per dag je temperatuur opneemt. En dat doet ze niet via je oor. En ze wast je op bed als je er nog niet uit kan, helpt je met de borstvoeding en masseert desnoods dreigende borstontstekingen weg. Ze maakt de badkamer schoon, zelfs als jij de nacht ervoor hebt staan spugen, lekken of wat er ook maar mis kan gaan. Dan ben je echt wel de schaamte voorbij hoor! Dus aan Wieteke durfde ik het wel te vragen. En ze zei ja. Hoera! Ze wilde graag iets minder werken, dus af en toe een ochtendje poetsen kwam haar goed uit. En nu komt ze zo om de twee weken de bovenverdieping poetsen. Inclusief de randjes, plintjes en onder het bed. En ze dweilt alles beneden. En ze poetst de poot van de draaistoel. Dus.

Mijn naam is H., ik ben zesendertig, en ik heb een hulp. En ik ben er blij mee joh!

deze dus, alleen in een andere kleur

deze hebben we ook niet in het groen, maar stond zo leuk vond ik

Home Sweet Home 47 - gang

Na weer radiostilte eindelijk weer even tijd voor een logje. Barbaramama zette deze week haar gang op de foto, dus dat leek me wel een leuk plan. Alleen hebben wij helemaal geen gang! Aan de achterkant kom je óf rechtstreeks in de keuken binnen, óf via de schuur in de bijkeuken. Aan de voorkant hebben we een aanbouwtje waar de voordeur in zit, en via een tweede deur kom je dan in de woonkamer. Mijn moeder noemde dat hok altijd de vestibule, en dat is een beetje blijven hangen. De vestibule wordt echter zelden als ingang gebruikt, iedereen komt altijd via de achterkant. Dus is het de speelgoedkamer van N. geworden. Het is er wel fris, het is niet goed geïsoleerd, dus we gaan er een kleed neerleggen, een dik gordijn voor de deur hangen en misschien nog wel iets tegen de wanden doen, maar als opberghok fungeert het prima!

To bio or not to bio

Al eerder schreef ik over mijn dilemma's wat betreft luiers (wegwerp, textiel of biologisch afbreekbaar), biologisch eten (graag, maar soms wel duur en uit Verweggistan) en principes in het algemeen. Na lang twijfelen heb ik zojuist hier een bestelling gedaan, van met name mini-luiers (voor het meisje dat pas eind december komt, maar ze zijn nu in de aanbieding...!), een grootverpakking allesreiniger en nog wat klein spul. Ik ben blij met het vooruitzicht op de luiers, maar er zit wel weer een máár aan. Want ze bezorgen niet aan huis! Nu gaan we dus volgende week zaterdag met de auto van J. (leasebak met tankpas) naar de dichtstbijzijnde winkel in België, toch nog drie kwartier rijden. Op diesel. Kost ons niets extra maar is natuurlijk wel wat gek voor luiers, als je een K.ruidvat in je dorp hebt zitten die óók luiers verkoopt. Maar die zijn dan weer niet bio. J. lacht zich een hoedje en vindt alles best, ik twijfel nog steeds en overweeg de boel maar weer te annuleren. Tips iemand?


Verder hebben we na de vloer- en muurtegels voor de badkamer nu eindelijk ook de gewenste siertegeltjes te pakken. Na veel gediscussieer waren we het erover eens dat het groene mozaïekjes mochten worden, maar de tegels die we hadden uitgekozen bleken, ondanks dat ze bij bijna elke tegelboer nog wel gewoon in de rekken staan, niet meer leverbaar. Na een speurtocht op internet en een bod via MP, kregen we gisteravond bericht dat we ze mogen ophalen. Nu nog een wastafelmeubeltje en wij zijn er klaar voor!

groen hè?

En schreef ik eerder dat ik me zo dweilerig voelde (kennelijk kon alleen Valhalla zich daar in verplaatsen.... zal dus wel door het zwanger zijn komen!), mijn nieuwe credo helpt wel. Ik sta al drie dagen eerder op dan Kleine Puck (zo rond zes uur) en ga dan rustig douchen en aankleden. Ik smeer mijn buik in met zwangerschapsspul (deed ik eerst niet, schijnt wel nodig....), doe vast een beetje make-up op en zit aan mijn eerste kop koffie als puckie wakker wordt. 's Avonds haal ik ook alles er weer netjes af, poets mijn tanden en doe een pyjama aan. Klinkt niet erg spannend, maar als u nou weet dat ik regelmatig op de bank in slaap viel, dan maar gewoon mijn kleren uittrok en in bed rolde, is dat toch een hele verbetering! En het helpt dus. Ben benieuwd hoe lang ik het vol hou, maar ik voel me al wel beter. Minder verlopen zeg maar. En dat terwijl ik de hele dag het zuur heb, dus dat is best een prestatie.
Nou, kennelijk droogt de inspiratie op....fijn weekend!

Foto's van de afgelopen week

De afgelopen dagen genoten we nog van de zon. Vorige week zondag zaten we in het Museumpark en picknickten we ter ere van de verjaardag van vriendin G.   

                                                                                                                         

Kunst is arrogant en dat willen we graag zo houden. Dat je 't even weet!

Buik!

 

Konijn! Konijn! Kleine Puck had een topmiddag.

Op het parkeerterrein van de kofferbakverkoop waar we waren zag ik mijn eerste elektrische-personenauto's-oplaadpunt.  En dat midden in de polder!

Niet gekocht, wel overwogen. Maar waar laat je zoiets? Sterker nog: wat is het?

Ik heb de afgelopen drie weekeinden gewerkt, dus was erg blij om dit weekeinde vrij te zijn. We hadden grootse plannen, we gingen uitslapen en een beetje in de tuin werken en wat boodschapjes doen en wandelen en misschien wat klussen in huis. Uiteindelijk kwamen we niet heel veel verder dan samen ontbijten en om beurten slapen, maar het was evengoed erg prettig!

We ontbeten eindelijk weer eens met zijn drieën, met croissantjes, sap en gekookte eitjes.

laatste foto van de koffer-met-camera

Met mijn vader ging ik gisteren naar Amsterdam, om in een propvol klein winkeltje bij een hele lieve professorachtige meneer de gevonden video 8 camera te verpatsen. Na wat gedraai aan knopjes en geduw aan schuifjes deed het ding het wel, maar bleek de zoom-functie kapot en was er nog iets niet in orde. De koffer wilde hij wel, die kon hij nog wel verkopen...de camera nam hij er dan wel bij.
Eén tientje leverde het ons op.... ! Maar goed, daar kon ik fijn een pak luiers van kopen en wat lekkers bij de koffie, en het was fijn om samen met mijn vader een tijdje in de auto te zitten en door Amsterdam te dwalen.

En morgen begint de week weer, al heb ik lekker nog twee dagen vrij. Mijn favoriete luiers zijn komende week in de aanbieding, dus daar ga ik groot van inslaan. Verder heb ik nog witlof en een enorme pan draadjesvlees in voorraad, dus met het weekmenu zit het ook wel goed. Ik ga met Kleine Puck op bezoek bij vriendin M. en lekker nog twee dagen freewheelen.
Fijne avond allemaal!

Financieel updeetje, recycling en gepland ouderschap

J. en ik, we leren het nog. We krijgen hier maandelijks echt geen bakken met geld binnen, maar om nu te zeggen dat we arm zijn: nee! Natuurlijk niet. Hij verdient niet veel als je kijkt naar leeftijdsgenoten, maar het was voor zijn baas (een groot IT-bedrijf) óf de lonen bevriezen en weinig personeel laten gaan, óf een ontslag-golf. En er zijn heus mensen weg, maar J. heeft gelukkig nog een vast contract. En omdat hij één dag in de week ouderschapsverlof heeft, krijgt hij al een jaar wat minder salaris. Soms wel zuur als we mensen om ons heen horen, één vriend (nog van zijn opleiding, zelfde niveau dus) spaart elke maand € 700,- . En gaat elke week uiteten, heeft dure kleren en een all-over dure smaak. Lees: bepaald geen stereo van S.ony, maar van een mij onbekend héél goed merk. En een nieuwe televisie. En een blu-ray speler. En als je dan op visite komt moet je wel precies goed in het midden van de boxen gaan zitten, op zijn dure leren bank, voor optimale beeld- en geluidsbeleving...maar goed, hij wordt daar gelukkig van. En het is hem gegund.

Ik verdien iets meer dan J., mede vanwege de onregelmatigheidstoeslag en het feit dat ik ook nog een halve dag in de week bij mijn broer werk als hulpverlener. En daar hadden we toch ineens een knaller deze week! Blijkt dat ik nog recht had op bijna € 2000,- achterstallig salaris. Ha! En ik vond badkamer-vloertegels op Marktplaats, precies genoeg voor ons ienimini badkamertje, voor € 60,- (ja u leest het goed, nog helemaal nieuw. Meneer had ze over en ze stonden kennelijk in de weg.) Nu heb ik nog een bod staan op mozaiek tegeltjes, en kochten we -zwaar in de aanbieding- wandtegels bij de bouwmarkt vandaag. Als alles lukt hebben we voor minder dan € 500,- alle tegels voor de badkamer.
Ook op het gebied van boodschappen doe ik erg mijn best; de vriezer is nagenoeg leeg (op afgeprijst bio-vlees en twee broden na) en er staan zes pakken bio-pannenkoekmeel in de kast. Hamsteren....alles voor de helft. En ik ben nog steeds niet uit mijn nieuwe-telefoon dilemma. En ik heb al de hele week niets voor ons kleine meisje gekocht. Wel verkocht ik nog voor bijna € 60,- aan boeken via MP, dus de badkamervloer heb ik alvast terugverdiend.

Verder hebben we het vooral druk. Maar ik ben trots op ons: als alles goed gaat kunnen we de helft van de kosten van de badkamer-renovatie cash betalen. En we hebben steeds minder rommel in huis, en het recyclen gaat ook steeds beter. Zo verpakte ik de boeken die ik verkocht in pakpapier dat om een pakje van J. (van zijn baas) zat. Het bijbehorende bubbel-plastic ging in de tas voor de volgende verkoop. En ik neem zelfs de fruitschillen en de lege flessen van mijn werk mee naar huis, omdat ze hier (jaja, ben aan het werk...heb even pauze) niets recyclen, alleen het oud papier.

En dan hoorden we van de week óók nog dat we op 28 december ouders worden van een dochter. Dat heb je zo, met een geplande keizersnee. Als ik dan ook nog voor oud-en-nieuw naar huis mag, dan is het helemaal fantastisch. En Kleine Puck mieterde van de trap vandaag, maar had, behalve weer een bult, verder niets.

Goed, het is allemaal wat chaootisch momenteel, maar alles bij elkaar gaat het best goed!

gezonde geest

Mijn moeder riep regelmatig "Een gezonde geest in een gezond lichaam!" . Mijn moeder was niet gek ofzo hoor, die liep niet zo maar de hele dag dingen te roepen, maar dit was wel een van haar favoriete uitspraken. En in deze geloof ik wel. Afgelopen woensdag mochten we dan eindelijk op voor de twintig-weken echo. Op donderdag zou ik eenentwintig weken zijn, dus het kon nog net!

De ochtend begon al goed: darmen van slag. Toen moesten we met zijn drieën naar een onbekend ziekenhuis in een onbekend stadje, waar ik uit de auto sprong voor J. hem zelfs maar geparkeerd had, om direct door te sprinten naar de wc. Bleek een invalidentoilet, zoals mij na mijn bezoek verwijtend werd gemeld door een andere patiënt, maar dat kon me niks schelen.
Toen we de spreekkamer in werden geroepen kreeg ik het al te kwaad, en eenmaal met ontblote buik op het bed kwamen de tranen al. Godzijdank was alles goed. N. keek mee en riep "Beebie!" Ik denk dat dat meer komt door mijn buik dan door de echo-beelden, maar het klopte wel. Een baby. En echte heuse baby, met lange benen en een wipneus. Een meisjes-baby. Een zusje.

In de auto terug werd ik misselijk. De vergadering van het werk waar ik nog heen moest ging nog net, al kon ik mijn hoofd er niet goed bij houden. Daarna naar huis, ziek. Koorts, misselijk, zere gewrichten en moe, zó moe...het zal de spanning wel zijn geweest. Ik ben nog niet helemaal fit, mis juist nu mijn moeder erg, maar dat geeft niet. Ik ga lekker dit weekeinde alle kleertjes uitzoeken, en nadenken over namen (ideeën zijn zéér welkom!). En weer helemaal fris en fruitig worden.
We krijgen een meisje!

plaatje van Rie Cramer

Peuterpuberteit

Laat ik even voorop stellen dat N. natúúrlijk het leukste, liefste en grappigste kindje ter wereld is. En dat ik hoop dat u dat ook van uw kind vind. Dit gezegd hebbende, zou ik toch ook graag even willen vertellen over iets dat volgens kenners de peuterpuberteit heet.

Vanaf het moment dat N. geboren is, vragen mensen (meestal zelf ook ouders) hoe het gaat. En dan bijna altijd op een manier alsof het een wedstrijd is. Slaapt 'ie al door? Eet hij al een fruithapje? Kruipt hij al? Praat hij al? Is hij al zindelijk? Nu is N. in bepaalde dingen nogal snel (sliep door na vijf dagen, had dat waarschijnlijk meteen al willen doen maar ik maakte hem elke drie uur wakker voor een voeding....toen ik daar mee ophield sliep hij meteen van elf tot zeven) en in andere dingen bepaald niet (kon nét losstaan op zijn eerste verjaardag en loopt nog niet zo erg lang. Zindelijkheidstraining is nog ver weg) dus op die manier was iedereen tevreden. Wat me wel opviel is dat, als ik blij en trots vertelde hoe leuk en lief hij was, er altijd wel iemand met een bijna boosaardig genoegen zei "Wacht maar tot hij twee is...!" Ouders van tweejarigen keken er ook altijd nog erg moe bij. Ik vond dat altijd nogal raar en bepaald niet leuk. Ik had me dan ook voorgenomen om, wanneer ik ouders van jonge kindjes zou treffen, beslist niets zou zeggen over "als ze eenmaal twee zijn..."

Maar mensen mensen... ik snap nu wel wat ze bedoelen. N. is nog steeds lief, en grappig, en dol op kroelen, maar ook stout, hij maakt nogal eens iets stuk, trekt alle laden en deuren open, draait alle kranen open waar hij bij kan (dat zijn er niet veel, maar hij sleept gerust een stoel voor het aanrecht) en klimt overal op. Hij valt dus ook nogal eens ergens af. Vorige maand gooide hij een van zijn lievelingsauto's in de wc en trok door. Regelmatig ligt het huis bezaaid met kattenbrokjes, of nog leuker, kattengrit. Niets grappiger dan je volle beker ondersteboven houden. Of je eten op de grond gooien. Of aan de staart van de kat te trekken, bladzijden uit boekjes scheuren (het liefst die van je moeder), in de vensterbank te dansen of het zand uit de zandbak door het huis te strooien.  Hij wenst de korstjes van zijn boterhammen niet meer. At hij tot voor kort bijna alles (hij keek alleen wel eens bedenkelijk bij radijs), laat hij nu met liefde alles staan. Gelukkig eet hij kilo's fruit, dus dat houdt hij nog wel even vol.
En gelukkig heb ik inmiddels een klein voorraadje dvd's. Ik was zo'n moeder die nooit haar kind voor de tv zou zetten om zelf even tijd vrij te hebben. Nee, ik zou hem laten spelen met educatief verantwoord houten speelgoed, en boekjes met hem lezen, en samen koekjes bakken en zelfs van het afstoffen en dweilen zou ik iets leuks maken. Helaas. Ik heb drie dvd's van Sesamstraat en één van Het Zandkasteel. Ook nog een van Eric Carle, maar die filmpjes duren maar zo kort dat dat eigenlijk geen zoden aan de dijk zet. Ik vind ze overigens wel prachtig, maar voor dit doel dus totaal ongeschikt.
Ik zet namelijk mijn kind wel eens voor de tv. En als hij het héél erg bont maakt, dan zet ik hem nog in zijn kinderstoel ook. Kan hij niet weglopen. En héél erg soms geef ik hem óók nog een speen.  Die krijgt hij normaal alleen in bed, maar af en toe gebruik ik hem als omkoopmiddel.
En het werkt. Ik heb vandaag zowaar de keuken schoongemaakt, de bedden verschoond en twee wassen gedraaid en opgehangen. De kamer ziet er nu wel uit alsof er een tornado heeft gewoed (ik zet hem natuurlijk niet de héle dag in die stoel, maximaal een uurtje). En er ligt een plasje water in de keuken, er zitten nieuwe vlekken op de bank en alle blokjes uit de vormenstoof zitten klem in de lift van de garage. Maar J. gaat hem zo naar bed brengen, en dan heb ik in een uurtje de boel wel weer aan kant.

Zucht. Lieve lieve kleine Puck. Ik ben blij dat hij er niet ook nog eens acné bij heeft.