Home Sweet Home 51 - Het kastje van tante Huib

Een week of twee geleden gingen we even bij de schoonouders op bezoek. Stond daar in de tuin (in de sneeuw ook nog) dit meubeltje. Er zitten ook nog mooie, eenvoudig bewerkte pootjes onder, maar voor de foto was het kiezen: de paastakken of de pootjes.
Eigenlijk doe ik niet aan feestdag-gebonden-decoratie, maar net zoals ik toch ook bijna elk jaar weer zwicht voor een kerstboom, kon ik nu geen weerstand bieden aan deze mooie takken. Zonder eieren en lammetjes er in ook al flink decoratief toch?

Het kastje van tante Huib is eigenlijk geen kastje, maar een tafeltje met een laatje er in. En tante Huib was eigenlijk een oom, maar van de herenliefde en vandaar. Geloof ik. Ik heb de beste man nooit gekend, maar hij had een fijne smaak op meubelgebied. Mijn schoonouders hoefden het niet meer, het stond klaar voor de vuilstort... Wij zijn er blij mee!

En met de groeten van mijn kleine Lovisa!
 

Home Sweet Home is een idee van Barbaramama. Hier kun je er meer over lezen en bij anderen meekijken.

Ga je mee?

Kleine Puck had al eerder het boek De Gele Ballon van Charlotte Dematons. Hij kiest het graag als voorleesboek als hij moet gaan slapen, en dan kan hij opeens de ballonnen (die hij normaal heel snel ziet) niet meer vinden. Dan duurt het soms zo maar een half uur, slimmerd!
In de kringloopwinkel vond ik een als nieuw exemplaar van Ga je mee? voor tachtig cent. Tachtig cent! We zijn er samen blij mee.

Wat is dit? en dat? Wat is dit nou? En die? En dat?

soms is het moeilijk te geloven dat hij pas twee is, het gaat zo snel opeens!

Foto's van de afgelopen week

De afgelopen dagen genoten we nog van de zon. Vorige week zondag zaten we in het Museumpark en picknickten we ter ere van de verjaardag van vriendin G.   

                                                                                                                         

Kunst is arrogant en dat willen we graag zo houden. Dat je 't even weet!

Buik!

 

Konijn! Konijn! Kleine Puck had een topmiddag.

Op het parkeerterrein van de kofferbakverkoop waar we waren zag ik mijn eerste elektrische-personenauto's-oplaadpunt.  En dat midden in de polder!

Niet gekocht, wel overwogen. Maar waar laat je zoiets? Sterker nog: wat is het?

Ik heb de afgelopen drie weekeinden gewerkt, dus was erg blij om dit weekeinde vrij te zijn. We hadden grootse plannen, we gingen uitslapen en een beetje in de tuin werken en wat boodschapjes doen en wandelen en misschien wat klussen in huis. Uiteindelijk kwamen we niet heel veel verder dan samen ontbijten en om beurten slapen, maar het was evengoed erg prettig!

We ontbeten eindelijk weer eens met zijn drieën, met croissantjes, sap en gekookte eitjes.

laatste foto van de koffer-met-camera

Met mijn vader ging ik gisteren naar Amsterdam, om in een propvol klein winkeltje bij een hele lieve professorachtige meneer de gevonden video 8 camera te verpatsen. Na wat gedraai aan knopjes en geduw aan schuifjes deed het ding het wel, maar bleek de zoom-functie kapot en was er nog iets niet in orde. De koffer wilde hij wel, die kon hij nog wel verkopen...de camera nam hij er dan wel bij.
Eén tientje leverde het ons op.... ! Maar goed, daar kon ik fijn een pak luiers van kopen en wat lekkers bij de koffie, en het was fijn om samen met mijn vader een tijdje in de auto te zitten en door Amsterdam te dwalen.

En morgen begint de week weer, al heb ik lekker nog twee dagen vrij. Mijn favoriete luiers zijn komende week in de aanbieding, dus daar ga ik groot van inslaan. Verder heb ik nog witlof en een enorme pan draadjesvlees in voorraad, dus met het weekmenu zit het ook wel goed. Ik ga met Kleine Puck op bezoek bij vriendin M. en lekker nog twee dagen freewheelen.
Fijne avond allemaal!

Principe kwesties

Soms vind ik het erg moeilijk om een mens met principes te zijn. Hebben anderen dat ook? Toen ik vanmorgen vanuit mijn werk kwam ging ik nog even langs de kringloop, en daarna nog wat boodschappen doen. Ik vond een gloednieuw exemplaar van dit boek

voor één euro vijftig. Het is het lievelingsjeugdboek van vriendin M., en ik wilde er zelf ook wel een.  Maar ik kan het natuurlijk ook op Marktplaats zetten voor vijf euro.  Als ik het dan verkoop is dat een goeie winst! Maar dan voel ik me gewoonweg schuldig naar de kringloopwinkel.
In de supermarkt waren ze net bezig met afbakken van eierkoeken. Het rook er heerlijk en ik kreeg enorm trek. Maar ik wist ook dat ik genoeg eten in huis had, dat ik zo kleine Puck ging ophalen en dan thuis een boterhammetje zou eten. Na twintig minuten dwalen door de winkel had ik een pot soep
(deze:)

voor vier euro.... een reep Tony Chocolonely voor bijna drie, een biologische komkommer voor één euro vijftig (gewone waren twee voor één euro...), één bio banaan en het allerergste...een flésje water. Had ik toch wat te snoepen en ik had zo'n dorst, en ik wil eigenlijk geen frisdrank meer drinken sinds ik gelezen heb wat daar allemaal inzit. Toen nog even naar de natuurwinkel voor een tube tandpasta

en toen zag ik dat er tegenwoordig ook gezichts-reinigings-tonic van Weleda is. En dat had ik natuurlijk meteen enorm nodig, dus daar ging weer negen euro.In een half uur twintig euro stukgeslagen terwijl ik alleen voor een tube tandpasta ging. Daar moet ik héél wat boekjes op MP voor verkopen.

Toen ik Puckie opgehaald had viel hij bijna meteen in de auto in slaap. Eenmaal thuis werd hij even wakker, en was toen al wat tegendraads. Tijdens het avondeten werd het helemaal feest..."Nee-nee-nee! Die! Díé!" De helft van zijn eten belandde op de grond, en hoewel hij al tijden met een vork of lepel kan eten, ging het beetje dat hij at, met zijn handjes naar binnen. Hij wilde niet douchen, wilde niet slapen. Wilde alles wat ik of J. aan het doen waren: boekje lezen (hij dus afpakken), opruimen (hij alles weer teruggooien), vaatwasser inruimen (met speelgoed, met een blokje als vaatwastablet).... Pffff. Ik ben over het algemeen rustig en duidelijk, en consequent. Helaas. Vandaag kreeg N. een grote mond van me, en aan de andere kant vond ik het goed dat hij tot acht uur opbleef in plaats van om zeven uur naar bed te gaan, om even geen gezeur te hebben. Hoe principieel.

En dan hebben we nog de discussie over wasbare of wegwerpluiers voor het nieuwe puckje, meteen één ochtend naar het kdv of zo lang mogelijk thuis (ik kies het laatste), wat nieuwe spullen voor het kamertje of gewoon alles van Grote kleine Puck gebruiken, de droger laten repareren of gewoon alles buiten of binnen laten drogen, óók in de herfst en de winter, nog een weekeinde naar de ouders van J. op hun vakantie-adres in Duitsland omdat zij dat zo leuk vinden of thuis blijven en geld uitsparen, een dure verjaardagstaart voor N. of zelf iets bakken, enzovoort enzovoort. Doodmoe word ik er soms van, die principes. Jullie ook?

kopen kopen kopen

Vandaag ging ik met mijn -al even Kringloopverslaafde- broer weer eens langs bij de winkel in ons oude dorp. Ik denk altijd te kunnen merken dat het best een rijk dorp is, want echte rommel verkopen ze niet en de winkel ziet er netjes uit. Toch zijn ze niet duur, en we komen er dan ook graag.

Eerder dit jaar kocht ik een merkspijkerbroekje voor kleine Puck, maar helaas bleek het wat slappe elastiek minder makkelijk te vervangen dan ik in eerste instantie dacht. Die ging dus vandaag retour, samen met een hele berg eenzame kop-en-schotels (allemaal verschillend en allemaal niet mooi...waarom hadden we die eigenlijk?), een flinke stapel bladen (de Living, vond ik vroeger een heel fijn blad. Het bestaat nu niet meer, en dat is misschien maar goed ook, scheelt weer abonnementskosten), singeltjes uit de kast van schoonmoeder, waaronder een complete cursus stenografie op vinyl (lijkt mij vrij onpraktisch) en een paar onverkoopbaar-op-Marktplaats gebleken boeken. Ruimt hier weer lekker op, hebben we weer plek voor nieuwe spullen, ha!

Ik ben weer blij met mijn gevonden schatten. Voor op de kamer van klein Puckie (en in de toekomst baby nummer twee) een mooie ingelijste plaat van Anton Pieck. Meestal erg zoetig, maar deze vond ik wel heel leuk. De foto die ik er van maakte lukte niet goed, vanwege het reflecterende glas in de lijst. Het is deze plaat:

Hij is echt mooi ingelijst, de sticker van de kunsthandel zit er nog achterop. Voor vier euro! Verder nog een ander nieuw spijkerbroekje, een boek voor mezelf en één voor kleine Puck, en nog twee Roald Dahl favorieten om mijn eigen, minder mooie exemplaren te vervangen. En dan kwam ook nog het via Marktplaats gekochte shirtje voor Puck binnen, het kind is weer netjes!

Wie zei er dat je van kopen niet gelukkig wordt? Alles bij elkaar was ik nog geen tientje kwijt. Het shirtje zit daar dan niet bij, dat was niet heel goedkoop, inclusief verzendkosten twaalf vijftig. Maar die shirtjes zijn nu eenmaal niet goedkoop, en ik hou er zo van...
Voorlopig gaat de hand weer op de knip.

Verder genieten we erg van het feit dat we geen dag- en nachttarief meer hebben voor energie. Ik was nogal krampachtig bezig met wassen in het weekeinde, omdat ik het 's nachts niet prettig vond. Moest ik 's morgens de was ophangen die al zes of zeven uur in de machine zat, die al die tijd aanstond. Wasmachines met tijds-instelling zijn wel handig! Nu draai ik overdag een was, haal ik het er uit als het klaar is en hang ik het meteen op. Scheelt toch wel wat, in elk geval een hoop stress in het weekeinde en geen drie wasrekken vol met dampend wasgoed en overal drogende handdoeken. En nu onze nieuwe, superzuinige vaatwasser er is zet ik na het eten alles in de machine, de keuken is meteen aan kant en om acht uur is alles schoon en droog. Ik wist niet dat ik zo'n hekel had aan het nog met de hand moeten afwassen na klein Puckie in bad en in bed te hebben gestopt. Ik ben benieuwd hoe hoog de energierekening uitvalt, ik denk dat het best mee zal vallen.

film

J. stuurde me een foto die hij in de auto had gemaakt. Ik moest even goed kijken, maar het bleek 8 mm. film camera te zijn. Eh....ja leuk. Denk ik. Eenmaal thuis bleek dat hij in een van de containers van het milieupark een koffer had zien liggen. Na wat gehengel had hij het ding boven, en de koffer was in goede staat. Hij mocht hem meenemen en nu staat hier dus een Sacar koffer met een complete Canon 814-XLS videocamera. Met extra lens, onderhoudsboekje en zelfs nog een rol film. Het ziet er allemaal prima uit, maar ja... Na wat gespeur op het het internet blijkt dat dit soort camera's best nog wat kunnen opleveren, zeker als ze in goede conditie zijn en met zo'n mooie koffer er omheen. Maar ik vind het zo'n mooi ding. En het lijkt me best leuk om er filmpjes mee te maken. Alleen, we hebben allebei een telefoon waar je ook mee kunt filmen, én twee fotocamera's die óók filmpjes kunnen maken. En dat doen we zelden. Zullen we het ding dan toch maar verkopen?
Voorlopig staat hij nog even hier. Mooi hè?

Pizza en meer fijne dingen

Hoe vinnu dit? Die pizza hierboven? Hij was het resultaat van een week besparen, zoeken naar aanbiedingen, voorraad opmaken en restverwerking. Meel voor het deeg had ik in huis, de tomatensaus was een restje pastasaus van eerder deze week, erover heen een bol mozzarella van één euro, stukjes salami van een hele salami van de E.uroshopper voor een euro. J. vond hem heerlijk. Ik zit al een uur misselijk te zijn op de bank, licht in het hoofd en met een rommelende buik. Humpf.

Hoe ging het verder? Voorlopig zitten we nog binnen het boodschappenbudget deze week, en dan heb ik waarschijnlijk genoeg in huis tot en met maandag. We hebben min of meer besloten op Koninginnedag niets extra's te doen, maar het gewoon te zien als een extra vrije dag. Even geen oranje tompoezen, kleedjesmarkten en Oranjebitter. Ik vind het elk jaar erg gezellig, maar als je wil besparen en je bent eigenlijk best toe aan een vrije dag, dan lijkt het logisch om gewoon thuis te zijn.

Ik kocht via Marktplaats dit boekje over besparen voor één euro,

ik kocht voor kleine Puck een spijkerbroekje van T.imberland (voor hen die dat iets zegt...!) in de Kringloop voor  € 2,25 en ik kreeg nog wat verjaardagsgeld, een taartenbon, een bloemenbon én een boekenbon. Kijk...dat schiet lekker op! Helaas kreeg ik ook een boete voor te hard rijden (tip van de week: let op de matrixborden) en moet er nog wat richting de vakantiepot.
Wel ging ik twee keer wandelend-met-kind in plaats van met de auto naar de winkels, bracht nog een tasje spullen naar de Kringloop, zette nog iets op Marktplaats en bedacht dat bevroren groente vijf minuutjes in de magnetron minder energie kost dan het op warmen in een pannetje op het gas.

Heb je heel de week zo je best gedaan, word je er beroerd van. Of zou het gewoon een virusje zijn? We gaan maar dapper door, ben benieuwd wat het resultaat is aan het einde van de maand.
Fijn weekend!

Teruggevonden kindergeluk

Vanmorgen was ik even in de Kringloopwinkel. Ik kocht er veertien boeken. Veertien! Voor €3,60! Het zijn allemaal pocketboekjes van De Vijf, die ik als kind stukgelezen heb. Toen ik ooit (ik denk dat ik veertien was) op de rommelmarkt stond met mijn moeder, heb ik al mijn eigen exemplaren verkocht. Ik heb er altijd spijt van gehad.

Ik meen me te herinneren dat ik altijd een beetje verliefd was op Julian (jullie hebben ze ook wel gelezen toch? Julian was de oudste, en altijd verstandig en sportief en eerlijk enzo. En blond, en daar houd ik helemaal niet van. Maar hij was wel lang geloof ik. En zonder acné. Maar ik vond zijn broer Dick, die donker haar had, altijd duidelijk minder leuk. Tja, kennelijk kan dat, als je twaalf bent.)

Ik weet nog dat die kinderen altijd zo ontzettend veel aten in die boeken. Tussen het mysteries oplossen, en schatten zoeken, en boeven vangen zaten ze constant aan tafel. Ik heb even De Vijf op trektocht er op na geslagen, allemachtig! Vruchtencake, 64 sandwiches met ham, kaas, spek en ei, havermout, honing, een kan met room, een schaal met spek en eieren, verse toast, jam, boter, koffie, nog meer sandwiches, vlees (wel van gisteren!), ham, tong, eieren, sla, bieten en uien, aardbeien met room, roomkaas, een rol beschuit, een grote cake, een grote ham, een zakje worst, koekjes, broodjes, chocolade, nog maar weer een fruitcake, biscuits en limonade. De gemberbier die ik met herinnerde heb ik nog niet terug gevonden, maar sjongejonge, ik krijg er wel trek van. Gelukkig is er nog paaschocola over.

Ga ik nu fijn het eerste deel lezen. N. slaapt, J. werkt nog, ik heb vast nog wel een half uurtje voor ik aan het eten moet beginnen. Gewoon maar worteltjes denk ik, met een visstickje.

Hebben jullie ook van die kinderboeken waar je met weemoed aan terugdenkt?




Eigenlijk maar een klein ventje, die Julian. Met zijn dunne beentjes!

Kast

(inleiding)

Soms komt de gedachte bij me op dat ik een beetje autistisch ben. Mijn broer heeft het Syndroom van Asperger (klik), misschien heb ik er ook iets van meegekregen.

(verhaal)

Een aantal weken geleden zag ik in de kringloopwinkel een buffetkast staan. Niet zo'n modern geval met een achterwand van spaanplaat en laden van fineer, maar een echte, van blank eiken. Ik was niet meteen verliefd, maar het ding bleef maar in mijn hoofd spoken. Zag hem staan in de keuken, mooi zachtgroen geverfd, of gewoon wit. Met een rijtje kookboeken er in, en mijn mooiste blauwe kommen, en een paar kruidenplantjes. En dat dan de grote witte kast die nu in de keuken staat, naar de bijkeuken ging. Extra opbergruimte, en daar zouden dan mooi de dingen in die Kleine Puck nog beter niet kan pakken (schoonmaakmiddelen bijvoorbeeld) in kunnen.

Ik opperde het idee eens bij J., we gingen zelfs samen even kijken. De kast stond er nog. En J. zag het ook wel voor zich. Omdat we niet meteen genoeg geld over hadden, werd afgesproken dat, mocht hij er begin februari nog staan, de kast voor ons was bestemd. En nu is het dus het laatste weekeinde van januari. En J. en mijn vader wilden gisteren best heen en weer rijden met een aanhanger vol met eiken buffetkast. En staat er dus sinds gistermiddag een kast in de keuken. En een andere in de bijkeuken.

Ik nam de kast af met een doekje, en een vleugje boenwas kwam voorbij. De kast ziet er mooi onderhouden uit, de laden lopen soepel, de ruitjes zijn nog allemaal heel. Maar het is zo heel erg Nog Niet Mijn Kast.
De hele avond heb ik met een naar gevoel in mijn maag op de bank gezeten, me hevig bewust van het grote bruine gevaarte in de keuken. Het liefste had ik hem linea recta terug naar de kringloop gestuurd. Voelde me helemaal niet thuis in mijn huis, terwijl de kast toch echt niet in de woonkamer stond. Ik heb hem toch maar ingericht. Binnenkort zal ik hem wel gaan schilderen. Weet nog niet welke kleur.

Ik vind het voor J. nog het ergste. Maar die zegt dat ik nou eenmaal zo ben, en dat het heus wel went. Ik hoop het maar. Anders nog iemand een buffetkast nodig? Goed onderhouden.

daar word ik nou Heul Erg Blij van

foto van internet geplukt, de Fionia van Holmegaard. Of zoals hij hier heet: die glazen schaal uit de Kringloopwinkel.

Vandaag moet ik om vier uur gaan werken (nachtdienst) en heeft J. ouderschapsverlof, dus zijn we zo maar lekker een dag met zijn drieën thuis. En dan gaan we natuurlijk geen gezellige dingen samen doen, neeneenee, er moet opgeruimd worden! Drie dozen en een enorme tas vol spullen zijn net naar de Kringloopwinkel gebracht. En ik had al bedongen dat ik best iets mocht kopen daar als ik iets zag wat we beslist moesten hebben, dus toen alles ingeleverd was ging ik nog even op jacht. Een shirtje voor kleine Puck (van de H&M, in zijn kleur blauw, met de kaartjes er nog aan...!) voor € 2,- , een isoleerbeker (heet dat zo?) voor J.voor in de auto, kan hij lekker koffie drinken in de file, en voor mezelf een mooie schaal voor € 5,- . Klinkt leuk wel hè?
Ik was weg van de schaal, en heb hem thuis nog wat beter bekeken. Is het gewoon ook nog eens hartstikke design, Deens glas uit 1957. Van Per Lutken voor Holmegaard. Gesigneerd en wel. Had u er nog nooit van gehoord? Ik ook niet! En als het ding niets waard was geweest had ik hem nog steeds mooi gevonden. Maar ik vind het stiekem toch wel leuk...! Ik denk echt dat ik maar vaker op jacht moet.

Je geld of je leven

Gisteren was ik heel even in de kringloopwinkel. Ik had wat spullen uitgezocht en ging die daar brengen, wat boeken en een boeketje champagneglazen. U zei? Nou, een boeketje champagneglazen. U weet wel, zoiets:

( foto van meneer of mevrouw s.arawak, van internet geplukt)

Bijzonder onhandige dingen, en aangezien we zelden of nooit champagne drinken mochten ze wel weg. Het idee achter de dingen wegbrengen was ruimte maken, ruimte in huis en in ons hoofd. Dus eigenlijk een beetje stom dat ik dan toch weer met iets anders nieuws thuis kwam...maar ik vond dat het wel mocht. Het kostte € 1,- , en het is het boekje Je geld of je leven van vrekken-echtpaar Hanneke van Veen en Rob van Eeden. Ik ga lezen, misschien leer ik er nog van!

ik hartje de kringloopwinkel

Komende dinsdag is onze kleine Puck jarig. Een jaar geleden ging ik morgen met een veel te hoge bloeddruk naar het ziekenhuis, waar hij drie dagen later met een keizersnede geboren werd. En nu is hij al weer zo groot, hij kruipt en klimt en staat en brabbelt... wat is het snel gegaan.

En als je jarig bent, dan krijg je cadeautjes. Tenminste, meestal wel. J. en ik wisten alleen echt niet wat we voor het manneke moesten kopen. Hij heeft bergen speelgoed gekregen in de kraamweek, maar speelt het allerliefst met zijn Duplo en zijn raceauto. Verder wordt hij erg gelukkig van tassen leegmaken en weer inpakken. Dus eigenlijk dachten we hem maar een tas te geven, met heel veel vakken en veel losse spullen er in. Ook afstandsbedieningen vindt hij fijn. Dus misschien dat ik de oude van de dvd-speler maar inpak voor hem. Of een flinke bijdrage geef voor op zijn spaarrekening. Of een donatie aan Unicef. Of nieuwe kleertjes. Maar daar heeft hij ook al zo veel van.
Dus. En. Toen.
Ging ik vandaag met zijn oma op stap. Opa paste even op, mijn moeder en ik togen naar de Kringloopwinkel. Eigenlijk was het de bedoeling dat we alleen maar drie dozen kwamen afgeven, maar ik moet dan toch altijd even uitgebreid zoeken. Binnen tien seconden spotten we dit:


Een houten speelhuis! Op wielen! Met een spiegeltje en een blokkenstoof-zijkant en knopjes en draaidingen en alles! Het was gloednieuw, de blokken zaten nog dichtgeseald in een plastic zakje binnenin. Hij moest tien euro kosten. Hoera!

Nu krijgt mijn jarige Job dinsdag én een bijdrage voor zijn spaarekening, én gaat er geld naar Unicef, én krijgt hij een mooi cadeau. En taartjes, en slingers. Lang zal hij leven!