mannen

Jaren geleden, ik was denk ik veertien, vond ik in de bibliotheek een boek met de geweldige titel "Onsterfelijke Mannen".  Het was een zogenaamd koffietafelboek, zo'n boek dat voornamelijk in de weg zou liggen als ik een koffietafel had gehad, maar er wel interessant uitziet en eigenlijk veel te groot is. Ik heb het misschien wel vijftig keer geleend, ik bleef het maar verlengen. In het boek staan foto's en beschrijvingen van mannelijke filmsterren, vanaf de stomme film tot aan de jaren tachtig (toen kwam het boek uit). Ik was weg van de foto's, met name die van heel erg in het begin. Verschrikkelijk gerétoucheerd, met lichtinval uit vreemde hoeken en heel veel vaseline en pancake. En toch zo mooi. Vond ik dan. 

Toen gingen mijn moeder en ik samen naar Utrecht, naar een verzamelbeurs. Ik weet nog steeds niet waarom precies, we verzamelden allebei niks, maar we gingen toch. En toen zag ik ineens dat boek staan. Mijn moeder kon er jaren later nog vertederd om lachen, kennelijk kreeg ik een vuurrood hoofd en stond ik al met gestrekte arm om het te pakken, toen een meneer me op de schouder tikte. "Niks zeggen hoor!" zei hij. Hij ging voor ons in gesprek met de verkoper. Hoeveel dat boek moest kosten? Wat, tien gulden? Mwah...wat zou hij zeggen van vijf? Na spannende minuten kreeg hij het voor zeven gulden. 

Hij gaf me het boek, ik gaf hem een verfrommeld briefje van vijf en twee warme guldens. Ik had hem wel kunnen zoenen. Voorin het boek stond met potlood 25,- geschreven. 

Jaren stond het hier in de kast. Na de verhuizing belandde het in de grote kast in de bijkeuken, omdat het niet in de boekenkast paste. Helaas bleek bij thuiskomst van de vakantie dat Flynn óók over de boeken heen geplast had. Ik heb er echt even om gehuild. En nu heb ik er toch weer een. Via Marktplaats, voor nog geen tien euro. Ik kijk het door en denk aan mijn moeder. En net als vroeger bedenk ik welke man ik het mooist vind, en welke foto. Ik geloof eigenlijk dat mijn smaak nogal veranderd is in de loop van de jaren... maar ik ben er wel erg blij mee!

Ramón Novarro

voor de zon

Ik droom al jaren van een parasol. Klinkt wel treurig eigenlijk hè...maar ik zag 'm ooit in een blad staan en was meteen verliefd. De Shadylace parasol van Chris Kabel, nog nooit in het echt gezien maar al wel heel vaak in de tuin gefantaseerd. Ik ben een beetje aan het opruimen, en kwam tussen een stapel uitgescheurde foto's weer een plaatje van het ding tegen. Ik gooi het maar weg denk ik, we hebben nu sinds een aantal weken een hele praktische en best mooie parasol, zo een met een hele lange arm, die dus niet in het midden van de tafel door een gat moet, maar een die boven de tafel zweeft. Er komt hier vast nooit zo'n mooie, veel te dure parasol. En dat is helemaal niet erg, het is zonde van het geld, en we hebben hem niet nodig ook. Maar toch.

Er zit ook nog een goudkleurig vogeltje op de bovenkant, dat kan je op deze foto (van internet) niet zien. Zucht.

Opdat ik niet vergeet

En dan zit je dus de hele dag thuis, met je hersenschudding. 's Morgens gaat het nog best, en omdat J. vandaag ook thuis was, zocht ik maar weer eens wat dingen uit om weg te brengen naar de Kringloopwinkel. Ik kwam nogal wat tegen waar ik zonder bezwaar afstand van kan doen, en dan nog een stapel boeken die eigenlijk eerst op Marktplaats geprobeerd moeten worden. Als ze over twee weken nog niet zijn verkocht (en dat zou zo maar kunnen, ik heb ze er nog niet opgezet!) dan brengen we ze alsnog weg.
Er waren ook wel dingen die ik best kwijt wil, maar die ik toch niet wil vergeten. Dus daar ga ik maar foto's van maken. Vanaf vandaag af en toe een foto-monumentje voor een ding dat weg moet. Opdat ik niet vergeet!

Vandaag de eerste: de kangoeroe. Toen J. en ik elkaar net kenden, ging hij voor een paar dagen naar zijn ouders in Duitsland. Die waren daar toen op vakantie. Elk jaar gingen ze dan naar de lokale kermis, en elk jaar schoten ze dan bij de schietkraam een knuffelbeest bij elkaar. Dat bewuste jaar had J. zijn zinnen gezet op een knuffel voor mij. Wat won hij: een kangoeroe. Hij sms-te me nog met de vraag of ik van kangoeroes hield. Wist ik veel dat hij er een mee zou nemen! Eenmaal terug in Nederland kwam hij ietwat beteuterd met het ding aanzetten. Eén meter pluche, zo stijf gestopt dat de poten geen kant op konden bewegen. En op zo'n manier in elkaar gezet, dat hij niet bleef staan.

Acht jaar kennen J. en ik elkaar, en al die tijd heeft de kangoeroe hier op een stoeltje gehangen. Ik stofzuigde hem af en toe eens, en gaf hem dan een ietwat gemelijk klopje op zijn hoofd. Hij bleef me net zo brutaal aankijken als altijd. En nu staat hij in de Kringloopwinkel. Ik hoop maar dat iemand anders er wél blij mee is...!

J. was overigens blij dat het ding weg ging. Dus.