boze Linus

Mijlpaal: N. deed vandaag voor het eerst iets dat hij echt niet mag. Hij wordt groot!
Na het eten, nog even spelen op het kleed. Hij zette direct koers naar het plankje met cd's waar hij net bij kan. Tot drie keer toe zei ik "Dat mag niet, N.!" en tot drie keer toe tilde ik hem terug naar het kleed. Toen hij de vierde keer giechelend richting cd's tijgerde, zei ik "Niet doen, anders zet mama je nog even in de box!" Het is zeker niet mijn bedoeling om van de box een strafplek te maken, ik hou helemaal niet van straf en de box is juist fijn om rustig te spelen en af en toe een tukje in te doen. Maar hij ging er toch in. En toen...huilen, huilen, huilen. Dikke tranen, hevig snikken. Hij is een beetje verkouden, dus het snot zat overal. Na vijf minuutjes heb ik hem op schoot genomen, maar hij was me toch boos! Draaide zijn hoofdje weg, trappelde met zijn beentjes en bleef maar snikken. Zijn hele koppie was warm en bezweet. Na tien minuten hield hij op. Toen samen naar boven, tandjes gepoetst, pyjamaatje aan. Hij in bed, ik boekje voorlezen. Hij sliep al bij de derde regel. Boos zijn is erg vermoeiend als je nog zo klein bent. Ik heb hem maar een extra dikke kus gegeven. Lief boos jongetje.

Joop

Toen ik mijn opleiding deed moest ik regelmatig nadenken over competenties, kwaliteiten en het kunnen motiveren van mijn keuzes. Ik vond dat niet altijd even leuk, met name dat motiveren niet, maar ik heb er wel van geleerd om na te denken voor ik wat doe. In mijn werk is het ook van belang dat ik kan benoemen waarom ik dingen heb gedaan, dus ik heb er wel wat aan gehad.
Maar die competenties... ik ben zo iemand die altijd de eeuwige tweede is. Een soort Joop Zoetemelk, maar dan in het dagelijks leven. Nu ben ik ook niet ambitieus, ik ben al gelukkig als de mensen om me heen en ik zelf het naar hun zin hebben. Als het maar gezellig is, zoiets. Ik ben nergens echt heel goed in, en dat hoefde ook nooit. Van mezelf dan. Maar ik heb nu iets ontdekt waarin ik wel uitblink: confrontatie vermijdend gedrag.

Ik hou niet van conflicten, en ga die dan ook uit de weg. Lelijke dingen, onaardige mensen, nare zaken: nee bedankt. Ik loop wel een straatje om. Ooit had ik een gesprek met mijn decaan, en die zei toen dat hem was opgevallen dat ik altijd mijn doel wel bereikte, maar zelden via de geplande route. Als er onderweg obstakels waren, dan ging ik daar niet overheen, maar omheen. Of er desnoods onderdoor. Dat had hij goed gezien, en eerlijk gezegd bevalt me dat wel. Nu dan.
Ik heb met mijn moeder afgesproken dat ze deze maand nog niet doodgaat. Volgende maand moet ze terug naar het ziekenhuis, dus tot die tijd is doen we alsof alles nog even normaal is.
Het is vast psychologisch te verklaren, maar daar heb ik lekker geen zin in. Geen ambitie.
Volgens mij is Joop Zoetemelk een heel aardig mens, en heeft hij op wat latere leeftijd nog van alles gewonnen. Dus daar hoop ik dan maar op. En zo niet: ook goed. Als het maar gezellig is.

project 1 lijkt te lukken...

Zou het dan misschien toch gaan lukken? De voorgenomen actie: meer creatief, meer huishouden, meer rust, reinheid en regelmaat? En minder televisie, bankhangen en maar weer brood met soep eten, of sla met komkommer?
Vandaag lijkt het er op, de zon doet erg zijn best en ik heb al twee wassen weggewerkt (inclusief vouwen en in de kast hè!), de administratie van de afgelopen drie weken gedaan, de krant gelezen (in plaats van Nu.nl en dan nog alleen de achterklap-pagina). Vanmorgen een uur in de tuin gewerkt. Kindje ligt in zijn bedje, de woonkamer oogt fris en opgeruimd en ik ben nu muffins aan het bakken. Bosbessenmuffins met een crumble-laagje. En terwijl die bakken, ruim ik de keuken weer op, neem snel een douche en ga ik straks zéér tevreden met mezelf op de bank zitten. Jammer dat ik moet gaan werken, maar het is maar kort, van vier tot tien.

ik lijk wel zestig!

In mijn beleving is zaterdag altijd een bepaald soort dag. Eigenlijk hebben meerdere dagen zo'n eigen karakter, of kleur, of sfeer of hoe je dat ook noemt. Vroeger thuis was zaterdag altijd een leuke dag, mijn vader was dan de hele dag thuis, die werkte door de week gewoon. Stond door de week de radio overdag niet aan, op zaterdag hoorde ik de Dik Voormekaar show en LosVast met Jan Rietman. Het was bij uitstek de dag voor klussen als het snoeien van de heg en het opruimen van de schuur, en toen ik wat groter werd moest ik ook weleens sporten op zaterdag. We aten altijd makkelijk, meestal brood en misschien soep. Door de week alleen bruin brood, maar op zaterdag ook wit! We mochten vaak wat langer opblijven, en er kwam eigenlijk altijd wel iemand langs overdag, een tante ofzo. Ik vond de zaterdag altijd een fijne dag. Een ontspannen, fijne dag.
Inmiddels werk ik al jaren onregelmatig, dus sowieso om het weekeinde. Vandaag kwam ik vanmorgen uit de slaapdienst, en had ik dus de hele verdere dag vrij, vrij om te vieren dat het zaterdag is. J. en N. kwamen me ophalen. We hebben een fietsstoeltje gekocht, dus ik ga lekker fietsen met mijn manneke. Gingen koffiedrinken bij mijn ouders, deden wat boodschappen en kochten twee dikke zaterdagkranten. Eenmaal thuis heb ik even geslapen, gespeeld met N. die inmiddels kan kruipen en al papa's cd's van de plank trok. Bloemen in een vaas gezet, lekkere muziekjes gehoord. En nu op de bank, met koffie en koek, straks een fijne detective op tv. Ik hou van zaterdag.

mijn moeder en mijn kind

Vanmorgen sprak ik mijn moeder. Ik belde haar al vroeg, omdat ik weet dat ze alleen thuis zou zijn. Ik denk dat vandaag wel een goede dag wordt. Het was een fijn gesprek, mijn moeder is nog steeds mijn moeder. Niet echt een patiënt, nog niet!
Gisteren fietste ze nog even twintig kilometer en de gang moet nog geschilderd, dus daar gaan ze mogelijk dit weekeinde mee aan de slag. Na het gesprek, waarin ook heus wel wat tranen vielen, voel ik me beter. Wat nou, twee maanden. We gaan voor minstens, mínstens vier! Want ze is sterk. En ze wil nog zo graag. En wij ook.

Linus ligt in de box. Hij heeft al even geslapen en probeert nu steeds te gaan staan. Ondertussen oefent hij zijn woordjes. Buh-buh-buh.....oewaaahjjeeeeejjjjjj. En opeens 'Poesss" Eigenlijk klonk het meer als pus, maar ik denk heus dat hij poes wil zeggen. En baba. Zou dat papa zijn? Hij lacht wat af en steekt maar weer eens een duplo blok in zijn mond.

Ik hoop dat mijn moeder en mijn kind elkaar nog vaak kunnen zien. En dat hij binnenkort Oma kan zeggen.

En dan gaan we nu weer even over tot de orde van de dag. Gewerkt moet er worden, vanmiddag ga ik de slaapdienst in. Dus eerst maar eens wat huishoudelijks doen, kind in bad, zelf douchen, eten maken enzo. We zijn er nog, het leven gaat door! Op de foto oma en kleinkind, hij was toen een maand of twee.

DWDD

Raar is dat. Dat je een bericht krijgt waardoor de wereld even stilstaat. Gisteravond heb ik me voornamelijk bezig gehouden met nadenken over alle mogelijke situaties die mogelijk nog komen en waar naar alle waarschijnlijkheid mijn moeder niet meer bij zal zijn.
Onze verhuizing. Misschien een tweede kindje. Kerst. Als mijn broer na jaren alleen bellen en internet zijn vriendin in Amerika in het echt zal ontmoeten. Als ik eindelijk mee ga doen aan die quiz op tv. Dat N. voor het eerst naar school gaat.
Tussen al die gedachten door heb ik nogal gehuild. Wat zeg ik, gejánkt heb ik. Misschien ook maar goed. Toen J. thuis kwam was ik weer wat rustiger, en ik heb prima geslapen.
En toen kwamen we vanmorgen buiten, en zag de tuin er nog net zo uit als gisteren. De buurman stak zijn hand op, de postbode ook. Die weten het nog niet.
Na een ochtend bij mijn broer ben ik nu weer thuis. Ik denk na over wat we zullen eten vanavond, en of er nog iets leuks is op televisie. Gek, dat zo snel het leven weer verder gaat. Of zou dat overleven zijn?

De komende weken zullen in het teken staan van duidelijkheid krijgen; gaan ze nog voor de experimentele behandeling? Als ze er al voor in aanmerking komt, wil mijn moeder dat waarschijnlijk niet. Moeten we denken aan weken, maanden? Zullen we nog met zijn allen een paar dagen op vakantie? Wat voor pijn zal ze krijgen? Gaat het zich nog verder uitzaaien? Wat moet er op de kaart? Doen we koffie en cake of iets uitgebreiders?
Ik word er beroerd van en moet er van spugen. We hebben afgesproken dat we proberen 'gewoon' te doen zo lang het nog kan. Niet elke dag uitgebreid stilstaan bij wat geweest is, en wat mogelijk nog komt. Dat willen mijn ouders graag, en ik eigenlijk ook wel. Nog even niet stilstaan, maar doorgaan. Dat doet de wereld tenslotte ook.

licht uit

vanavond gaat in mijn hoofd het licht even uit.
Ik moest werken de hele dag, en werkte met de wetenschap dat mijn ouders vandaag de uitslag zouden krijgen van de CT-scan van vorige week. Dat is al twee jaar zo: chemo en CT-scans, je zou er bijna aan wennen.
Maar nu is het echt helemaal niet goed. Heeft mijn moeder het nog twee jaar van zich af kunnen houden, lijkt de ziekte het nu te winnen.
Door de telefoon zei ze dat ze hoopte dat ze nog bij de verjaardag van N. kan zijn. Hij wordt begin augustus 1 jaar. Dat is nog geen drie maanden.
Ik hoop natuurlijk dat ze het mis heeft, dat ze hem ook heus nog wel 16 ziet worden, of dan tenminste 5, en dat er nog een broertje of zusje komt en dat ze die ook nog zal zien, en dat ze gewoon alsnog beter wordt en de eerste mens die de 130 haalt. Ik zet N. op mijn schoot en huil. Hij schatert, heeft gelukkig geen idee. J. is er vanavond niet, die is op cursus. Ik denk dat ik N. maar de hele avond heel dicht bij me op schoot hou.